- دروغگو الگوي رفتاري خاصي ندارد. او با آرامي و مكث صحبتش را شروع ميكند و ناگهان تند تند و با عجله و بدون هيچ درنگ و مكثي حرفهاي خود را ادامه ميدهد.
- دروغگو از دروغ گفتن و شيادي خود احساس ضعف و زبوني ميكند و بنابراين ناخودآگاه صداي خود را پايين ميآورد.
- دروغگو هنگامي كه از او سوالي پرسيده ميشود، سوال را براي خود تكرار ميكند تا زمان لازم را براي پيدا كردن جوابي مناسب و به ظاهر درست به دست آورد.
- دروغگو براي فرار از عواقب دروغ، اصل قضيه را انكار و به فرع توجه بيشتري ميكند. مثلا چنانچه 999 دلار و 50 سنت دزيده باشد هرگز قبول نميكند كه هزار دلار دزديده است.
- انكار شخص بيگناه رفته رفته شديدتر شده و در نهايت به خشم و عصبانيت منجر ميشود. اما شخص دروغگو هيچگاه ناراحت نميشود. او فقط در صدد اين است كه شما را قانع كند كه در مورد او اشتباه فكر ميكنيد.
- دروغگو براي ساختن داستان خود نياز به تمركز و زمان دارد.
- دروغگو سعي ميكند دم به تله ندهد. هميشه ميكوشد يا موضوع را عوض كند و يا نكات كليدي را ناديده بگيرد.
- رفتارهاي كلامي و غيركلامي (بيان و اشاره) دروغگو هماهنگي ندارد. در حالي كه ميگويد «بلي»، حركت سر يا چشمش «نه» را ميرساند و بلعكس.
- دروغگو حافظه ندارد. هر دفعه يك موضوع واحد را به روايتهاي مختلف بيان ميكند.
- · دروغگو چون اعتماد به نفس ندارد، از تلاقي نگاه خود با مخاطبش خودداري ميكند. او نميتواند چشم در چشم شما بدوزد و دروغ بگويد.
الهام واعظ- کارشناس ارشد روانشناسی
کد 2210
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر