۱۳۸۹ خرداد ۱۵, شنبه

عواقب حمايتهاي افراطي والدين در تربيت فرزندان خود

سؤال: خانمي هستم 24 ساله. مشكل من اين است كه بسيار حساس هستم و در مقابل كوچكترين مسأله و مشكلي كه در زندگي با آن مواجه مي شوم، بسيار احساس ضعف و ناتواني ، نگراني و استرس مي كنم. قادرنيستم مسايل زندگيم را به تنهايي حل كنم. بسيار احساس وابستگي و ناتواني مي كنم و از اين جهت، نگران وضع آينده ام هستم. لطفا مرا راهنمايي بفرماييد؟
جواب: ريشه اصلي اين مسأله در نوع تربيت والدين است. برخي از والدين از روي ناآگاهي،از فرزندان خود حمايت افراطي مي كنند(به جاي فرزندان خود، فكر، احساس و عمل مي كنند). اين والدين نه تنها مسوليت و وظايف متناسب با سن به فرزندان خود نمي دهند، بلكه گاه مسوليت هاي آنها را نيز انجام مي دهند. آنها خود را سپر بلاي مسايل و مشكلات فرزندان خود مي كنند. احساس ضعف و ناتواني در مقابل مشكلات، به خاطر محروميت از يادگيري و تجربه كردن مهارتهاي مختلف زندگي سالم است. اصل اساسي بر اين است كه كودك بايد بعد از 2 سالگي، مسأله تأخير در لذت و خوشي را در زندگي خود تجربه كند. يعني اينكه نياز است كه كودك، متناسب با سن و سال خود، يكسري از موانع و مشكلات و شكستها را تجربه كند، تا در مقابل مسايل و مشكلات زندگي آينده خود، مقاومتر و آبديده تر شود. ناديده گرفتن اين مسأله، باعث عدم رشد و شكوفايي استعدادها و توانايي هاي فرزندان مي شود. همچنين اين مسآله باعث مي شود كه فرزندان در مقابل توانايي هاي خود، ناتوان شده و به فردي وابسته، حساس، ضعيف و ناتوان،بالغ نابالغ، پرتوقع، بي كفايت و... تبديل شوند. آثار و نتايج اين شيوه تربيتي بسيار وسيع و پر دامنه است. شما نيز ضمن درك و پذيرش اين مسأله، بهتر است از اين پس با توجه به شناخت علت اصلي مشكل خود و پذيرش آن، در جهت يادگيري مهارتهاي مختلف زندگي و تجربه اندوزي برآييد. مشكلات و موانع را جزء ضروري حيات و لازمه رشد خود تلقي كنيد. بدون ترس زندگي كرده، با همه مشكلات مبارزه كنيد و بدانيد كه مي توانيد بر تمام آنها غلبه كنيد.
"The problems are opportunity"
نام مشاور: رضا احمدي
كد مشاور: 3010

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر