۱۳۸۹ اسفند ۱۱, چهارشنبه

ابرهای شیفتگی

شیفتگی احساسی است که تحت تأثیر تحریف های شناختی همه یا هیچ و بزرگ نمایی شکل می گیرد. وقتی کسی شیفته دیگری می شود بر نقاط منفی او خط بطلان می کشد. او حتی نمی خواهد بپذیرد که طرف مقابل انسان است و مثل همه انسان ها ضعف هایی دارد. بلکه او را آرمانی می کند و از او بت می سازد، زیرا فقط ویژگی های مثبت او را می بیند و آن ها را بزرگ نمایی می کند.

شیفتگی پدیده ای است که در روابط بین فردی دو جنس متفاوت زیاد دیده می شود. این پدیده سبب می شود که فرد بیش از اندازه به دیگری اعتماد کند، مرزها را درهم شکسته و نزدیک شود، یا حتی شیوۀ انفعالی درپیش گرفته و به اصطلاح خودانگیخته نباشد زیرا می ترسد طرف مقابل را از دست بدهد.

شیفتگی مانند ابری است که لایه ای تیره بر روی خورشید قضاوت سالم می کشد. افراد شیفته با قضاوت سالم وداع کرده اند و برای مدتی آنرا به مرخصی می فرستند. به این ترتیب با نگاهی عاری از قضاوت به معشوق می نگرند. بسیاری از این افراد پس از زندگی زناشویی متوجه اشتباهات خود می شوند، اما وقتی چنین روابطی به ازدواج نینجامد همواره در فکر معشوقی هستد که او را پدیده ای حیرت انگیز و بی نقص تلقی می کنند.

شیفتگی یا عشق بیمارگونه به دیگری، با دفاع و انکار جنبه های منفی و نقاط تاریک شخصیتی معشوق همراه است.

شیفتگی با نادیده انگاری همراه است، نادیده انگاری درباره کسی که انسانی است مثل خود ما با نقاط ضعف و برخی اشتباهات و شکست ها.

شیفتگی با تفکر همه یا هیچ همراه است؛ این فرد هر آنچه همه خوبان دارند به تنهایی دارد و هیچکس مانند او نیست.

شیفتگی با خودفریبی و دیگرفریبی همراه است. دیگری را می فریبیم چون از او یک بت می سازیم و او را تا حد فرشتگان و حتی بالاتر ارتقاء می دهیم، درحالی که طرف مقابل می داند که انسانی است مثل همه انسانها؛ و خود را فریب می دهیم زیرا با قضاوت وداع می کنیم و عقل سلیم را دست بسته در اختیار توفان احساس قرار می دهیم.

مریم جهانبخش
کارشناس ارشد مشاوره


هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر